2016

Mała, mocna czarna

Film: ""Rewers" (2009)"

Autor: Adam zobacz co jeszcze skomentował ten użytkownik

   Nieśmiała, płochliwa, wyalienowana, outsiderka, szara mysz. Zawsze można się pośmiać. Nieważne czy dziś, czy dwadzieścia, czy sześćdziesiąt lat temu, czy w Polsce, czy w Szwecji, czy w Ameryce. Warszawa Anno Domini 1952, wstająca z gruzów, nieprzypadkowo jeszcze bez Pałacu Sowieckiej Kultury i Nauki. Sabina (Agata Buzek), panna około trzydziestki, pracuje w wydawnictwie, w dziale poezji. Jej matka (Krystyna Janda) i babcia (Anna Polony) są ogarnięte obsesją znalezienia młodej chłopa pomimo faktu, że sama zainteresowana nie wykazuje większego zainteresowania sprawą. Aż tu pewnego wieczora, na ulicy z rąk dwóch buraków niespodzianie ratuje ją enigmatyczny Bronisław (Marcin Dorociński). And the (love) story goes ooon... A, sorry, nie ten film. Będzie miłość, lęk, zwody, walka i trup.

   Szczerze mówiąc, patrząc na slogan „Wszystko ma drugą stronę. Czarna komedia” niespecjalnie potrafiłem sobie wyobrazić „Rewers” jako czarną komedię. Jednakże, jest to w istocie czarna komedia. Naprawdę czarna, smoliście czarna. I do tego czarno-biała, w kontekście kolorystki, nie charakterów bohaterów. Tu brawo dla scenarzysty – Andrzeja Barta, za napisanie postaci, które, mimo tego, że wyglądają tak a nie inaczej, nie muszą się zachowywać tak, jak widzowi podpowiada jego intuicja i filmowe doświadczenie. Unikatowość „Rewersu” polega także na tym, że jest to film bardzo klarownie pokazujący najgorsze okropieństwa PRL-u i jednocześnie rekompensujący je dawką błyskotliwego i dojrzałego humoru.

   Siłą fabularnego debiutu Borysa Lankosza bezdyskusyjnie są również zdjęcia, za które odpowiada Marcin Koszałka, nagrodzony za swoją pracę Brązową Żabą na Camerimage 2009. Film przez pierwsze pół godziny bardzo przekonująco imituje autentyczną produkcję z epoki, tj. z lat 50-tych. Później można odnieść wrażenie, że praca kamery zależna jest od stanu emocjonalnego Sabiny. Chodzi tu nie tylko o rezygnację ze statywu czy wózka, ale także o nietypowe częściowe rozmycie kadru; na przykład: gdy widzimy Bronisława i Sabinę (w dość nieciekawej sytuacji), oboje na pierwszym planie, jego twarz jest niewyraźna, jakby ocenzurowana, podczas gdy jej twarz jest zupełnie ostra. Do tego dobrze dopasowane kostiumy, świetna (w większości wybudowana w studiu) scenografia oraz jedyna w swoim rodzaju jazzowa muzyka Włodka Pawlika.

   „Rewers” może też pochwalić się imponującą (pod względem osobowości), a zarazem skromną (pod względem liczebności) obsadą. Niewątpliwie rolę życia zagrała tu Agata Buzek – jej specyficzna uroda idealnie pasuje do Sabiny. Ona nie jest brzydka; jest ładna, tylko po prostu ładna trochę inaczej. Tak samo trudno jej nie obdarzyć sympatią, jak i zarazem nie podśmiewać się z jej ogólnej nieporadności. Nieprzypadkowe są także specyficzne i niemrawe spojrzenia, chód, gesty oraz mimika. Natomiast wcielający się w Bronisława Marcin Dorociński w dużej mierze przypomina tu swojego Despera z „Pitbulla” z 2005 roku. Szarmancki, bezpretensjonalny, intrygujący, w kremowym prochowcu, z nienaganną fryzurą – mężczyzna poniekąd idealny. Krystyna Janda i Anna Polony jako dwie stare kwoki – no po prostu genialne. Na dokładkę w epizodzie psychodeliczny Adam Woronowicz jako nad wyraz obleśny absztyfikant, księgowy Pan Józef.

   Podsumowując, „Rewers” to naprawdę dobre kino, urzekające niekonwencjonalnym i ironicznym podejściem do oklepanego tematu, jakim są czasy stalinowskie (dzień śmierci wodza również zalicza w filmie symboliczny występ). Byłbym jeszcze zapomniał o bardzo dobrze pomyślanych, już kolorowych wstawkach rozgrywających się we współczesności, także w Warszawie – to był świetny pomysł. Warto dać się wciągnąć.

skopiuj url:

Partnerzy